امروز با سپهر خلسه داشتم تو خیابون قدم میزدم و حرفهای بی‌ سرو تهش رو گوش می‌کردم، یهو یه گدا اومد سر راهمون و با حالت طلبکارانه گفت: ده سنت داری بدی؟جیب هامو گشتم و گفتم: معذرت می‌خوام اما ندارم. گفت بیست پنج سنتی چطور؟ گفتم، خدا پدرتو بیامرزه دارم میگم ده سنت هم ندارم. خلاصه پشتشو کرد بهم و با حالت عجیبی‌ احساس تنفرشو بهم بلو توس کرد! خوشحال شدم که پول نداشتم که بهش بدم چون واقعا طرف پررو بود.

من همیشه اگه پول خورد تو جیبم باشه به فقیر‌ها میدم. اگر کسی‌ هنرمند باشه یا یه کاری در ازاش بکنه که دیگه چه بهتر، مثلا ویولن بزنه یا شیشه ماشین پاک بکنه. هر چند همیشه گند میزنن به شیشه ماشین اما به هر حال یه کاری انجام داده. طرف اگه قیافش داد بزنه که پول رو برای مواد یا مشروب می‌خواد، باز هم بهش میدم چون میدونم بدون مواد، شب رو نمیتونه صبح بکنه و بالاخره پول را از یه راهی‌ به دست میاره. شاید فکر کنید که کار من اشتباه باشه اما شما اگر خودت کنار شومینه میشینی‌ و آبجو می‌خوری چه دلیل داره که با آبجو خوردن یه کارتن خواب مخالف باشی‌. البته مواد مخدر یه بحث دیگه است اما خوب، به قول یه جامعه شناس معروف که اسمش الان یادم نیست “مشکل از وارد کنندگان مواد هست، نه مصرف کننده ها” هر چند پدرم با من در این مورد مخالفت می‌کنه و میگه “پول دادن به معتادین باعث چرخش پول و تقویت سیستم واردات مواد، به کشور می‌شه” اما من فکر می‌کنم که این سیستم به هر صورت جلو میره. چه به گدا پول بدی چه ندی! یادمه دو سال پیش رو مرز ونکوور و سیاتل یازده تا تریلی علف رو کشف کردند. آیا واقعا یازده تا تریلی کشف کردن داره؟ این یازده تا تریلی از دو کیلومتری بوی قورمه سبزیشون همه جا پخش می‌شه. خلاصه از بحث خارج نشم اما می‌خوام بگم که، مواد مخدر و یا محرک به هر نحوی وارد میشن و کاری به ۱۰ سنت دادن من به گدا نداره. این وظیفهٔ دولت هستش که با فرهنگ سازی، جلوی مصرف اون رو بگیره. در مبحث جامعه شناسی‌، معتادین در رده بیماران محسوب میشن و مواد هم نوعی دارو به حساب میاد. این که به گدا پول بدین یا نه خیلی‌ بحث پیچیده ایه اما دوست دارم نظر شما رو هم بدونم؟