سلام دوستان،
اول از همه می‌خوام بگم که چه قدر برام مهمه که نظر شما رو در مورد این بلاگ بدونم، پس خواهش می‌کنم چند دقیقه‌ای وقتتون رو در اختیارم قرار بدین تا کمی‌ در مورد کارهام باهاتون صحبت کنم. اول از همه معذرت به خاطر تاخیر در پخش سریال. طبق معمول راضی‌ کردن افرادی که باهاشون مصاحبه شده در دستور کار قرار گرفت و پس از کلی‌ مکاتبه و فرستادن فیلم و گرفتن جواب به هر حال راضی‌ به پخش قسمتی‌ از اون شدند. برخی‌ از “هنرمندان” و “پرفسور ها” و “نابغه ها” و “شخصیت‌های شاخص” و “افتخارهای ملی‌” هم به طور کل‌ از بین افراد سریال خارج شدند و چه بهتر که این ۵ نفر در فیلم من نباشند! اما دلایل این افراد برای عدم حضور در فیلم من کمی‌ جالب بود. تقریبا همهٔ این دوستان کار طنز انتقادی من را نوعی مسخره کردن تلقی‌ میکنند و این طرز فکر در میان افراد به اصطلاح روشن فکر، آزاد منش و لیبرال غرب نشین نوعی سوال برای من ایجاد می‌کند که آیا کار من واقعا مسخره کردن است؟ آیا واقعا این همه مدت من افراد را مسخره می‌کردم و خود خبر نداشتم؟ اگر این چنین باشد من از خودم شرمنده ام! اگر من با تخریب شخصیت کسی‌ قصد بر بزرگ کردن خود دارم، باید از این پس بر خودم افسوس بخورم و بگویم‌ای کاش من هم پیشنهاد‌های کاری در شبکه‌های فارسی زبان را قبول می‌کردم و از بام تا شام از افراد بی‌ هنر و بی‌ اصالت تعریف و تمجید می‌کردم و در آن سوی دوربین از شخصیت واقعی‌ برخی‌ از “هنرمندان” در دلم حرص میخوردم. اینک پس از گذشت یک سال و نیم سفر من به لوس آنجلس  هنوز درگیر قسمت یازدهم آن هستم و افسوس میخورم که افراد سال خورده و مسن از دوربین جوانی ۱۹ ساله می‌‌ترسند. اکنون که در سنّ ۲۰ سالگی هستم، کمی‌ با خود فکر کردم که آیا راه من درست است؟ آیا میتوانم با دوربینم نظر کسی‌ را عوض کنم یا صرفاً کارهایم نوعی “مسخره کردن” تلقی‌ میشود. من از “رسانهٔ بیمار” به شدت بیزارم. من اعتقاد دارم که رسانه باید منصف باشد و همانطور که خوبی‌ افراد را نشان می‌دهد به نقد از آن‌ها هم بپردازد. من هم گاهی در زندگی‌‌ام اشتباه کردم و هرگز اشتباهاتم را انکار نمیکنم. اگر این کار من اشتباه است، اگر من ایران و ایرانی‌ را سرخورده و تحقیر کردم و اگر فکر می‌کنید که بی‌ طرف بودن من در مسائل سیاسی، هموطنانم را آزرده خاطر می‌کند، من از این کارم کنار گیری می‌کنم و قسم میخورم که دیگر در مقابل دوربین برای جامعهٔ ایرانی‌ هیچ ویدئو‌ای نسازم. مسیر کاری خود را در دستان شما قرار میدهم. اگر کار من جز مسخره کردن نیست لطفا به من بگویید و همین جا رای گیری می‌کنیم. من به نظر ۱۰۰ نفر احتیاج دارم. لطفا نظر خودتون رو تو همین صفحه بگویید.
با سپاس فراوان
اردشیر احمدی